Kanë kaluar pesëmbëdhjetë vjet, një kohë e pabesueshme për këdo dhe jo më për një, si Adres Iniesta i cili ka shënuar historinë. Lavdia nuk venitet me kalimin e kohës. Heroi është në paqe, një karakteristikë përcaktuese e tij, njësoj si futbolli i tij imagjinativ.
Pasi var fanellën e finales, të cilën e ruan me fanatizëm, Andres Iniesta, shënuesi i golit më të rëndësishëm në historinë e futbollit spanjoll, tani po mendon për destinacionin e tij të ardhshëm si trajner. Ai mirëpret këdo dhe vazhdimisht me një buzeqesheshje karakteristike ai flet për gjithçka ku ndikimi i tij është çelësi për nisjen e një turneu për të rinj që mban emrin e Andres Iniesta. Në një intervistë të gjatë ai tregon gjithçka që duhet treguar.
U larguat nga futbolli një vit më parë me mesazhin “Loja vazhdon”. A ishte ky procesi më i shkurtër i shkëputjes në histori, apo u shkëputët vërtet?
Pak, po. Në mënyrë të pashmangshme shkëputesh nga rutina jote e përditshme, veçanërisht fizikisht dhe mendërisht, nga ajo që do të thotë të jesh futbollist. Një pjesë e këtij procesi përfshin marrjen e liçencës sime të trajnerit, mësimin e gjërave të reja, fitimin e aftësive që nuk munda për shkak të profesionit tim dhe bërjen e gjërave në nivel familjar që nuk munda t’i bëja më parë. Janë projekte të ndryshme që më bëjnë të ndihem i emocionuar, i motivuar dhe i etur.
A është e mundur një ditë e Iniestës pa top?
Pa një top te këmbët e mia, është e vështirë, sepse gjithmonë ka një top në shtëpi dhe fëmijët luajnë gjithmonë. Në kokën time, sigurisht që jo, sepse gjithmonë mendon për atë që është e re dhe për shumë situata e gjëra që të emocionojnë dhe të motivojnë. Futbolli, në mënyrë të pashmangshme, por për fat të mirë për mua, është gjithmonë i pranishëm.
Si e imagjinoni një ekip të trajnuar nga Iniesta?
Mbi të gjitha, do të doja që të ishte një ekip i përkushtuar ndaj asaj që dëshiron trajneri i tij. Një ekip me shpirt, me ndjenjë, me dëshirë për t’i bërë gjërat mirë dhe për t’u përmirësuar. Nga aty, gjithçka në futboll është shpikur tashmë. Sistemet e lojës janë shpikur dhe detyra është të përpiqesh ta bësh ekipin të besojë në atë që thua, në atë që dëshiron dhe pastaj të shohësh se çfarë ndodh. Unë e imagjinoj një ekip ashtu siç më pëlqen ta mendoj, i bazuar në posedim, i gëzueshëm, i drejtpërdrejtë. Do të varet nga vendi ku jemi, nga lojtarët në dispozicion dhe duhet të përshtatesh me atë që ke.
Mund të na thoni se cili trajner ju ka ndikuar më shumë?
Jo. Gjithmonë kam pasur një mentalitet të të mësuarit. Nuk mund ta them, sepse vërtet ndiej se të gjithë kanë kontribuar në zhvillimin tim. Jo vetëm te Barça apo me ekipin kombëtar spanjoll, por në Japoni dhe në të gjitha përvojat e mia, e gjithë kjo mbetet me ty. Kam qenë në disa nga vendet më të mira, i rrethuar nga ndoshta trajnerët më të mirë dhe lojtarët më të mirë. Kjo të bën të mësosh shumë.
Nga ata që nuk ju kanë trajnuar, a do të kishit dashur të provonit me ndonjërin prej tyre?
Nuk e kam menduar. Ashtu siç nuk më ka shkuar kurrë ndërmend të them, dua të luaj në këtë vend, nuk e kam menduar as në nivelin e trajnerit.
Arteta, Guardiola, Çavi Hernandez, Simeone, Çabi Alonso, Del Boske, të gjithë mesfushorë. A ka ndonjë mënyrë tjetër për ta parë futbollin nga ai pozicion?
Është edhe Cesk Fabergas, i cili po luan shumë mirë. Ndoshta një mesfushor është gjithmonë disi në kontroll të gjithçkaje. Ke atë ndjenjë të lojës, të jesh i vetëdijshëm për sulmin, mbrojtjen, të mendosh pak më shumë për pamjen e përgjithshme sesa për individin. Ka edhe trajnerë që nuk kanë luajtur kurrë futboll dhe janë fantastikë. Por sigurisht që ka një korrelacion midis kaq shumë mesfushorëve që janë trajnerë me përvojë të gjerë.
Si e stërvitni një ekip prej pesë djemsh?
Nuk ka libër, as manual për këtë. Kjo është gjëja e bukur dhe komplekse në lidhje me arsimin, çdo fëmijë është një histori unike, por është një gëzim dhe kënaqësi t’i shohësh ata të rriten.
Ju botuat librin “The Mind Also Plays” (Mendja gjithashtu luan). Çfarë ju ka sugjeruar këto ditë të shihni atë që i ndodhi Araujos?
Situatat dhe rrethanat në jetë ndodhin, kanë ndodhur dhe do të vazhdojnë të ndodhin. Kjo ndodh çdo ditë shumë herë. Ajo që ne gjithmonë theksojmë është rritja e ndërgjegjësimit për këto lloj problemesh me të cilat njerëzit duhet të përballen. Sa herë që është e mundur, duhet të kërkoni ndihmë nga profesionistë që mund të ndihmojnë në këto situata dhe, prej andej, të gjeni forcën për t’i kapërcyer ato. Për fat të mirë, shumë njerëz i kapërcejnë ato, por është çështje ndërgjegjësimi shoqëror në lidhje me mënyrën se si i bëjmë gjërat, si i themi ato, si i menaxhojmë ato. Ka shumë faktorë që çojnë në atë moment.
A mendoni se tabuja që e rrethon këtë është thyer vitet e fundit?
Po, me kalimin e viteve gjërat janë përmirësuar në përgjithësi në aspektin shoqëror. Ka ende shumë punë për të bërë. Çdo rast është i ndryshëm. Nuk mund ta trajtosh gjithmonë në të njëjtën mënyrë. Këto situata lindin për shumë arsye, por unë e kuptoj që ka pasur një përmirësim në këtë drejtim dhe kjo është një gjë pozitive.
Si spektator, çfarë ju pëlqen më pak në futboll?
E njëjta histori e vjetër. Futbolli, kur topi rrotullohet, është i bukur dhe i shëndetshëm. Ajo që nuk na pëlqen është ajo që ndodh jashtë fushës. Atmosfera, grindjet, komentet apo deklaratat, por futbolli është gjëja më e bukur që ekziston, kështu që në totalin e vet më pëlqen gjithçka që ka lidhje me futbollin e luajtur.
A e keni parë ndonjëherë të gjithë finalen e vitit 2010?
Të gjithën jo, një pjesë të saj me siguri. Kanë kaluar 15 vjet tashmë, një kohë e pabesueshme. Pjesë-pjesë, goli, lojërat, kjo ndodh shpesh. Sa herë që vjen përvjetori, mbahet mend sikur të kishte qenë dje.
Me golin tuaj, pashë shumë njerëz duke qarë, veçanërisht për shkak të gjestit të me fanellën. Kur e shihni golin, cila është gjëja e parë që ju vjen ndërmend?
Shumë emocionale. Një dridhje ende të përshkon trupin, të kthen pas në atë moment të saktë. Është aq e fuqishme dhe aq e fortë, sa 15 vjet më parë, dhe nëse e shikon objektivisht, të duket sikur ka qenë dje.
A e dinë fëmijët tuaj se babai i tyre shënoi atë gol?
Pak a shumë të gjithë e dinë çfarë ndodhi. Kur e shohin golin ose ato imazhe ose momente të tilla, ata tashmë e dinë. E kuptoj që ata nuk e dinë rëndësinë e asaj që do të thotë, por ata e dinë që Spanja fitoi Kupën e Botës, se babai i tyre shënoi atë gol.
Çfarë ju tërheq te skuadra aktuale kombëtare spanjolle?
Më tërheqin shumë. Është një mendim mjaft i përhapur midis tifozëve. Ata përcjellin një ndjenjë gëzimi, përkushtimi dhe një ndjesi se të gjithë e dinë se çfarë duhet të bëjnë në stilin e tyre të lojës. Ka shumë larmi midis lojtarëve dhe ky është një aspekt shumë i rëndësishëm. Do të shohim se si do të arrijnë në Kupën e Botës, sepse është gjithmonë e rëndësishme që shumica e lojtarëve të mbërrijnë në gjendje të mirë. Ata janë pretendentë për të luftuar për Kupën e Botës.
A jeni dakord me ata që mendojnë se Pedri është një përzierje e Çavit dhe Iniestës?
Pedri është Pedri. Ai nuk është një përzierje e asgjëje. Ai ka cilësitë e tij, pikat e tij të forta, pikat e tij të forta për të vazhduar të rritet dhe të përmirësohet sepse është një djalë shumë i ri, edhe pse është një lojtar kyç për Barçën dhe ekipin kombëtar. Gjëja e bukur tek ai është se nëse e shikon në TV, mahnitesh nga ajo që bën, sa pa mundim, thjesht dhe natyrshëm e bën. Është një gëzim ta kesh atë në Barça për tifozët dhe në ekipin kombëtar për të gjithë spanjollët.
Thuhet se futbolli po evoluon drejt një stili më fizik, por në të njëjtën kohë, po shfaqen talente me aftësi driblimi, si Lamin Jamal, Niko, Pedri dhe Palmer. Si e shihni këtë kontrast?
Gjithçka ka evoluar drejt kësaj, më shumë drejt aspektit fizik, më shumë drejt numrave, drejt të dhënave. Tani gjithçka matet me kujdes. Kjo është kërkesa që sporti dhe ekipet i bëjnë. Gjithçka përmirësohet, lojtarët përmirësohen, forma e tyre përmirësohet, teknologjia përmirësohet dhe gjithçka është shumë më e fuqishme, por talenti dhe ata lojtarë të jashtëzakonshëm do të ekzistojnë gjithmonë, dhe gjëja e rëndësishme është se ka njerëz që vazhdojnë të besojnë tek ata.
Çfarë ndryshimesh ose ngjashmërish shihni midis kësaj përzgjedhjeje dhe asaj të vitit 2010?
Janë dy ekipe krejtësisht të ndryshme. Ky ekip më frymëzon me stilin e tij të lojës. Ata përfaqësojnë dy epoka të ndryshme, dy periudha të ndryshme në historinë e futbollit, nuk mund t’i krahasosh. Shpresoj që kjo gjeneratë të arrijë atë që u arrit atëherë dhe madje ta tejkalojë atë. Ky do të ishte një lajm fantastik.
Kë do të paguanit me kënaqësi për të parë?
Jam shumë besnik ndaj ekipeve të mia. Do të paguaja për të luajtur për Barçën dhe ekipin kombëtar. Për Pedrin, Fermín, Olmon, Mikel Merinon, Fabian Ruizin, më pëlqejnë të gjithë shumë. Ka kaq shumë lojtarë me cilësi të lartë, të panumërt. Është shumë mirë për një mesfushor.
Kjo nuk ka ndryshuar që nga viti 2010, mesfushorët?
Po, dhe po lë jashtë shumë. Është shumë fat sepse mesfusha është motori i ekipit. Eshtë gjëja më normale që sot ata janë më në modë.
Pse po dalin kaq shumë mesfushorë të këtij stili në Spanjë?
Sepse ne besojmë shumë të ky lloj lojtari. Jemi të përkushtuar ndaj këtij stili loje dhe për ta bërë atë forcë të mesfushës shumë të fuqishme.
Ju po flisnit për Barçën. Si mund të shërohet plaga gjysmë e hapur midis Mesit dhe klubit?
Nuk mund të shtoj asgjë përtej asaj që Leo do të thotë për Barçën. Kjo nuk do të ndryshojë kurrë, pavarësisht se kush është atje, pavarësisht rrethanave. Nuk e di nëse ka ndonjë plagë apo jo, nëse ai do të kthehet ndonjëherë dhe në çfarë cilësie, por gjëja më e rëndësishme është ajo që Leo do të thotë për Barçën.
Herën tjetër do ta quajmë zotëri?
Shpresoj që po. Le të shohim se si do të zhvillohen gjërat.
A mund ta imagjinoni atë gjënë “zotëri, zotëri, zotëri”?
Po, mund ta imagjinoj sepse është diçka që më emocionon dhe më motivon shumë, për të qenë i sinqertë.
