I dashur President Lazer Matija,
Duro…
Mos u dorëzo…
Ballafaqohu…
Sido që të jetë…
Sfido realitetin…
Sot, që ky mision po përfundon, dua të të kujtoj diçka shumë të rëndësishme: çfarë ke bërë dhe çfarë ke lënë pas.
Që nga dita e parë, kur hyre në stërvitje dhe u përballove me skuadrën, duhet të kesh ditur se nuk kishe përpara vetëm vajza që duhej t’u shpjegoje si të stërviteshin, si të luanin futboll dhe cila ishte rruga drejt suksesit.
Kishe përpara personalitete që po formoheshin.
Ndoshta në atë skuadër kishte një vajzë që kishte ardhur në stërvitje pa ngrënë pa fjetur mirë.
Ndoshta dikush kishte një problem në familje.
Ndoshta dikush ndihej pa vlerë, pa besim te vetja apo pa forcë për të vazhduar.
Dhe ti ke ditur t’u japësh kurajo.
T’u thuash me sjelljen dhe fjalët e tua: “Ti mund t’ia dalësh.”
Kjo quhet EMPATI.
Suksesi yt nuk mund të matet vetëm me paratë që ke investuar për ekipin. Suksesi matet edhe me mënyrën se si ke trajtuar një futbolliste, me respektin që i ke dhënë, me kurajon që i ke transmetuar dhe me gjurmën që ke lënë tek ajo.
Sepse një President i mirë nuk është thjesht ai që paguan shumë.
As ai që përpiqet të tregojë forcën e tij duke bërtitur në stërvitje apo në ndeshje.
Një President i mirë është ai që di të ndikojë te skuadra e tij, të krijojë besim dhe të përcjellë energji pozitive.
Ti e ke bërë këtë.
Nuk je përpjekur të ndryshosh çdo vajzë brenda një dite.
Një fjalë e mirë sot.
Një këshillë nesër.
Një qëndrim i drejtë.
Një leksion në stërvitje, i shpjeguar me përkushtim.
Një dorë e shtrirë në momentin e duhur.
Të gjitha këto, edhe pse ndonjëherë duken të vogla, lënë gjurmë të mëdha.
Dhe ti ke lënë gjurmë.
Futbolli nuk është një garë e shpejtë.
Futbolli është një rrugëtim i gjatë.
E di çfarë mund të thuash:
“Eja një ditë në stërvitje ose në një ndeshje të ekipit të vajzave. Përballu me stresin, emocionet dhe përgjegjësinë që kemi ne… pastaj flasim.”
Dhe do të kesh të drejtë.
Por unë dua të të them diçka tjetër:
Edukimi dhe formimi i brezit të ri është një nga punët më të dobishme që mund të bëjë një njeri.
Është punë për vajzat.
Është punë për skuadrën.
Është punë për ligën ku luajnë.
Është punë për trofetë që fitojnë.
Është punë për qytetin e Shkodrës që përfaqësojnë.
Dhe mbi të gjitha, është punë për Shqipërinë tonë të dashur.
Prandaj, mik i dashur, mos e humb kurrë dashurinë për atë që ke bërë.
Tani që ky mision përfundon, lëre një pjesë të asaj lodhjeje në zyrat e Federatës dhe në fushat e futbollit.
Mos e merr të gjithë barrën me vete në shtëpi.
Mbaj me vete vetëm gjërat e bukura:
momentet, njerëzit, miqësitë, emocionet, fitoret, vështirësitë që përballove dhe mbi të gjitha, kënaqësinë që ke ndikuar te një brez vajzash që duan të luajnë futboll.
Shkodra e njeh kontributin tënd.
Shkodra e njeh përkushtimin tënd.
Dhe ata që të kanë parë nga afër e dinë ndikimin që ke pasur te futbolli i femrave të Vllaznisë dhe, në përgjithësi, në sportin shqiptar.
Sot nuk dua të flas për fundin e një detyre.
Dua të flas për gjurmët që mbeten pas një misioni të kryer me karakter, përkushtim dhe zemër.
Mirënjohja të përket ty, President Lazer Matija.
Për punën.
Për sakrificat.
Për karakterin e fortë.
Për empatinë.
Për kurajën.
Dhe mbi të gjitha, për njerëzit që ke ndihmuar të bëhen më të fortë.
Respekt dhe mirënjohje, mik i dashur.
Misioni mund të ketë përfunduar, por gjurma jote mbetet.
