Rrënjët katalunase të Barcelonës, ndikimi anglo-francez i Arsenalit të Aresene Wenger, pragmatizmi i Jose Mourinhos dhe Antonio Contes dhe struktura ambicioze taktike e Maurizio Sarrit – karriera e Cesc Fabregas si lojtar është një thesar i shkollave të futbollit dhe pasurisë së madhe teknike dhe kulturore. Por, gjithçka që përthith si lojtar nuk të përcakton automatikisht si trajner, dhe Fabregas po ndërton vërtet diçka të vetën.
Në futbollin italian, ku hapësira më shpesh mbrohet sesa krijohet, të shohësh një ekip që bën pikërisht të kundërtën është një gjë e rrallë.
Formacioni i tij te Como është një kërcim kulturor, madje më shumë sesa taktik: një fushë e ngushtë që zgjerohet vazhdimisht, pasime të shpejta, anësorë të përfshirë në një formacion 4-2-3-1 që Serie A e ka lënë pas dore kryesisht, përgjegjësi e dhënë lojtarëve të rinj dhe rrezik i marrë në lojë nga çdo pjesë e ekipit, përfshirë portierin.
Jean Butez, i cili mbërriti me një bazë të fortë teknike, ka bërë një hap të madh përpara në leximin e lojës, një aftësi në të cilën ai tani shkëlqen dhe që e bën atë portierin më të mirë në Serie A. Me të, Cesc, ashtu si Mourinho me Lampard në fillim të mandatit të tij te Chelsea, ka punuar në punën me këmbët dhe në vendimmarrje, i bindur se Butez ka atë që duhet për t’u bërë numri 1 në situata të tilla. Kështu fitohet besueshmëria: ajo që thua shihet në fushë, teoria zbatohet në praktikë, shkruan Goal.com.
Karakteri para strategjisë
Ekziston edhe një aspekt tjetër: komunikimi dhe bashkëveprimi, ose konflikti, me “gurutë” e futbollit jashtë fushës. Nga Allegri te Gasperini, Fabregas ka ndarë mendime midis kolegëve dhe madje edhe ekspertëve: a është ky një kufizim apo një avantazh, një tipar karakteri apo një strategji? Përgjigja mund të përmblidhet në një fjalë: personalitet.
Paksa i guximshëm, paksa i pamatur, 38-vjeçari Fabregas tregon shumë karakter, veçanërisht duke pasur parasysh moshën dhe statusin e tij si trajner fillestar. Pra, është çështje karakteri, jo strategjie, e cila mbështetet nga një mjedis i fortë dhe një klub që e mbron, ushqen talentet e tij dhe e fuqizon pa shumë presion.
Fabregas ndihet një pjesë integrale e klubit, jo vetëm si një figurë në fazën e parë të një procesi zhvillimi që mund dhe duhet ta çojë së shpejti në një klub të nivelit të lartë, por edhe si një person kyç në tërheqjen e lojtarëve.
Kjo vlen për ekipin e parë, por edhe për sistemin e të rinjve, ku lojtarët e rinj e përthithin vizionin e tij të thellë dhe progresiv të projektit të klubit çdo ditë. Është një ide që Fabregas e ka ndarë që nga mbërritja e tij, kur me modesti filloi të stërviste ekipin Primavera 2, një ekip që ende nuk ishte ndërtuar nga e para.
Pavarësisht vështirësive dhe karrierës së tij fantastike si lojtar, ishte qëndrimi i tij “i pari midis të barabartëve”, pa e vendosur në një piedestal, që i magjepsi si lojtarët ashtu edhe drejtuesit. Ai nuk është në Como vetëm për veten e tij.
Guxim për të marrë rreziqe
Sigurisht, nuk mungojnë teprimet. Vendimet radikale, siç është përdorimi sistematik i Jacob Ramon si sulmues i dytë në pjesën e parë kundër Romës, janë shenja të një trajneri ende të kërkuar, por në të njëjtën kohë flasin për guximin e tij për të marrë rreziqe.
Transferimi në një klub më të madh
Një transferim te një klub i nivelit të lartë, herët a vonë, do të varet nga nevoja për të konsoliduar qasjen e tij në mjedise më pak të mbrojtura. Një hap i ndërmjetëm, një mjedis kërkues që nuk është i fiksuar pas rezultateve të menjëhershme, si Fiorentina, mund të përfaqësojë një tranzicion gradual nga realiteti i përsosur i Comos, ku kërkesat e tij përmbushen plotësisht, në një që është domosdoshmërisht i papërsosur.
Në klubet kryesore, pronarët shpesh investojnë, marrin vendime dhe ia dorëzojnë trajnerit një ekip të gatshëm me misionin e vetëm për të arritur rezultate. Dhe nëse rezultatet nuk vijnë shpejt, në shumicën e rasteve është një “faleminderit, mirupafshim dhe fat të mbarë përpara”.
Një pasion që kufizohet me obsesionin
Ata thonë se pasioni i tij për futbollin është i thellë, i pandalshëm, pothuajse i pakontrollueshëm. Obsesion i pastër. Një shembull është darka e Krishtlindjeve e klubit kur, pavarësisht atmosferës festive, ai nuk mundi t’i hiqte sytë nga tableti i tij ndërsa shikonte ndeshjen Napoli-Milan në Superkupën e Italisë.
Asnjë nga ato ekipe nuk luajti kundër Comos në javët që pasuan, dhe as nuk pati ndonjë ndeshje të ardhshme. Ishte thjesht pasion. Dhe obsesion.
A do të arrijë ai t’i qëndrojë besnik identitetit të tij pa u ngatërruar me personazhin që krijoi? Përgjigja e kësaj dileme mban çelësin e një të ardhmeje në të cilën asnjë horizont nuk do t’i jetë i mbyllur. /Telegrafi/
